خیلی از مواقع واسه شمام پیش اومده که بخواهید کالا یا جنسی یا وسیله ای رو از راه حمل و نقل واسه شخصی دیگر ارسال کنین، در این جور مواقع شرکتایی که کار حمل و نقل رو انجام میدن مسئولیت این کار رو به شخصی که مسئول حمل و نقله می سپارند. در این مقاله با ما همراه باشین تا شما رو با مسئول حمل و نقل و بررسی مسئولیت اون در شرایط مختلف آشنا کنیم.

 

حمل و نقل در تقسیم بندی کلی، به سه دسته حمل و نقل زمینی، دریایی و هوایی تقسیم می شه. هر کدوم از این سه نوع حمل و نقل اهمیت خاص خود رو دارن. الان بالاترین درصد حمل و نقل و صادرات و واردات کشورها از راه دریا انجام می شه. چون که به این روش میشه حجم خیلی از جنسا رو جابه جا کرد. اما زمانی که ضروریه کالا سریع به مقصد برسه، حمل و نقل هوایی ترجیح داره. در خیلی از کشورها که معمولا در جوار هم یا در یک منطقه جغرافیایی قرار دارن، حمل و نقل بین اونا از راه جاده صورت میگیره. بعضی وقتا هم حمل و نقل مرکبه یعنی حمل و نقل با ترکیبی از این نوع وسایل انجام می شه.

تعریف مسئول حمل

مسئول حمل و نقل کسیه که در مقابل دریافت اجرت، حمل اشیا یا افراد رو برعهده میگیره. باید توجه شه که مسئول حمل، شخصیه که شغل عادی خود رو حمل و نقل قرار داده باشه و افراد با یک یا دو بار جابه جایی بار یا مسافر الابختکی، مسئول قلمداد نمی شن. از آنجایی که الان جابه جایی جنسا یا افراد چیزی تخصصیه، افراد نمی تونن خود اقدام به این کنن و به خاطر این ناگزیرند به مسئولان حمل که در این مورد تخصص دارن، مراجعه کنن.

مبنای مسئولیت حمل و نقل

مسئول حمل و نقل و بررسی مسئولیت اون در شرایط مختلف  آموزشی

همون گونه که اشاره شد، الان افراد ناگزیر از مراجعه به مسئولان حمل هستن. از طرف دیگر، این مسئولان بعضی وقتا هزینه های زیادی در ازای خدمتی که ارائه میدن دریافت می کنن. ازاین رو مراجعه کنندگان به این افراد توقع دارن که از کالا یا مسافری که در اختیار مسئولان حمل قرار میگیره، مراقبت لازم به عمل بیاد و سالم به مقصد برسن.

واسه همین تعیین مبنایی مناسب واسه مسئولیت این افراد از اهمیت زیادی برخورداره تا جدا از اینکه تأمین منافع مراجعه کنندگان و حفظ سلامت کالا یا مسافر، به اندازه ای سخت گیرانه نباشه که تمایل مسئولان واسه انجام وظیفه رو کاهش یا بهای خدمت اونا به شکل در حال افزایشی افزایش بده. از دید حقوقی مسئولیت مسئول حمل می تونه یکی از موارد زیر باشه:

اصل نبود مسئولیت (تقصیر اثبات شده)

در این نظریه، اصل بر اینه که مسئول حمل و نقل هیچگونه مسئولیتی در قبال ورود ضرر به کالا نداره مگه اینکه زیان دیده ثابت کنه مسئول دارای تقصیر بوده و این تقصیر عامل ورود ضرر به کالا یا مسافر بوده. یعنی، نه تنها مسئول وظیفه نداره که انجام درست وظایف به وسیله خود و عامل خارجیِ ورود ضرر رو اثبات کنه، بلکه این زیان دیده که باید تقصیر اونو اثبات کنه. پس اول اینکه مسئولیت بر تقصیر استواره و دوم اینکه زیان دیده باید تقصیر عامل زیان رو اثبات کنه.

همون گونه که از تعریف این نوع مسئولیت برمیاد، در فرض ورود ضرر به کالا یا مسافر، این مسافر یا صاحب کالاست که باید ثابت کنه مسئول انجام دهنده تقصیر شده و زیان وارده به دلیل اون تقصیره. ولی این اثباتِ تقصیر کار سختیه. حمل و نقل افراد و جنسا چیزی تخصصیه و اثبات تقصیری در این فرایند واسه افراد عادی که به مسئول حمل مراجعه کرده و علم کافی ندارن کار سختیه.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   مدیریت کیفیت کامل چیه؛ نگاهی به اصول و فرآیندهای اون 

معمولا مسئولان حمل از نگاه موقعیت (خصوصا موقعیت مالی) در وضعیتی بالاتر نسبت به طرف مقابل خود قرار دارن و این مسئله خود اثبات تقصیر واسه شخص گذشته رو سخت تر می سازه. واسه همین، پذیرش این پایه واسه مسئول حمل، منفعت صاحب کالا یا مسافر رو تأمین نمی کنه و در مورد جبران ضرر در خیلی از موارد، کارایی لازم رو نداره.

مسئولیت مطلق

مسئول حمل و نقل و بررسی مسئولیت اون در شرایط مختلف  آموزشی

به موجب این نظریه، مسئول رو باید در هر صورت مسئول ورود ضرر بدونیم. یعنی مسئول اگه اعمالی متفاوت از اعمال صورت پذیرفته انجام می داد، در هر صورت می تونسته از ورود ضرر جلوگیری کنه. مثلا، اگه کالا به جهت رعد و برق یا انفجار غیرقابل پیش بینی از بین برود، با توجه به این نظریه مسئول در این صورت مسؤله، چون می تونست مسافرت خود رو زودتر یا دیرتر بکنه، تا از ضرر پرهیز کنه.

در این سیستم به طور مطلق واسه عامل ورود ضرر (که اینجا مسئول حمله) فرض مسئولیت می شه و اثبات هیچی حتی بلاهای آسمونی و بقیه موارد خارج از کنترل مسئول حمل، نمیتونه اونو از مسئولیت برهاند.

این نظریه، در مقابل نظریه گفته شده در بالا قرار داره و کار رو واسه مسئول حمل سخت می کنه. طبق این نظریه، مسئول حمل در هر حال مسئوله حتی اگه بتونه ثابت کنه انجام دهنده تقصیری نشده. همون گونه که روشنه، این نظریه اصلا منافع مسئول حمل رو رعایت نکرده و مساوی نیس. اگه این نظریه به عنوان مبنای مسئول حمل پذیرفته شه، مسئولان تمایل زیادی واسه ادامه فعالیت ندارن یا ترجیح میدن قیمت خدمات خود رو افزایش بدن که هر دوی این مواد در آخر به ضرر مسافران و صاحبان کالا تموم می شه.

اماره خطا (فرض تقصیر)

در این نظریه، مسئولیت طبق تقصیره، منتها تقصیر عامل زیان (اینجا مسئول حمل) فرض و زیان د یده نیاز نیس که اونو اثبات کنه. وقتی که خسارتی به کالا وارد شه، اصل بر اینه که مسئول حمل و نقل در ورود ضرر انجام دهنده تقصیر شده مگه اینکه ثابت کنه وظایف معمولی خود رو به درستی انجام داده و انجام دهنده تقصیر نشده.

یعنی، بار اثبات برعهده ی عامل زیان قرار میگیره که اگه مدعیه تقصیری انجام دهنده نشده باید انجام وظایف معمولی و نبود تقصیر خود رو اثبات کنه تا به این روش از مسئولیت جبران ضرر زیان دیده معاف شه. فرق این نظریه با نظریه ی اول در اینه که در نظریه ی اول، صاحب کالا یا مسافر که در موضع ضعیف تری قرار داره باید تقصیر مسئول رو ثابت کنه حال اونکه در این نظریه، تقصیر مسئول فرض و اوست که باید موفق به اثبات نبود تقصیر خود شه.

به نظر می رسه این نظریه، راه حلی میونه رو انتخاب و به مصلحت هر دو طرف (هم مسئول و هم طرف مقابل اون) باشه. چون که از یک طرف این صاحب کالا یا مسافر نیس که باید از عهده ی کار سخت اثبات تقصیر مسئول بربیاد و از طرف دیگر، مسئول در هر صورت مسئول نبوده و با اثبات رفتار معمولی و نبود تقصیر خود می تونه از بار مسئولیت آزادی یابد.




۱

دسته‌ها: آموزشی

دیدگاهتان را بنویسید